Reprezentacja Urugwaju w piłce nożnej

	Reprezentacja Urugwaju w piłce nożnej
Przydomek	Charrúas; La Celeste Olímpica; La Celeste
Związek piłkarski	Asociación Uruguaya de Fútbol
Rok założenia	1900
Prezes	Eugenio Figueredo
Trener	Oscar Tabárez od 2006
Najwięcej meczów	Rodolfo Rodríguez (79)
Najwięcej bramek	Héctor Scarone (31)
Skrót FIFA	URU
Miejsce w rankingu FIFA	6. (stan na 14 lipca 2010)
	Strój piłkarski
Stroje; domowe	Stroje; wyjazdowe
	Mecze
	Pierwszy mecz; Urugwaj – Argentyna 2-3; (Montevideo, Urugwaj; 16.05.1901)
	Najwyższe zwycięstwo; Urugwaj – Boliwia 9-0; (Lima, Peru; 09.11.1927)
	Najwyższa porażka; Urugwaj – Argentyna 0-6; (Montevideo, Urugwaj; 20.07.1902)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Reprezentacja Urugwaju w piłce nożnej, zwana Charrúas, jako pierwsza w historii zdobyła Puchar Świata. Wynik z 1930 roku powtórzyła jeszcze w 1950 roku oraz trzykrotnie zajęła czwarte miejsce (1954, 1970, 2010).

Spis treści

1 Historia
2 Lata 1900-1945
3 Udział w mistrzostwach świata
4 Udział w Copa América
5 Rekordziści
6 Trenerzy reprezentacji Urugwaju od początku lat 90.
7 Mecze z Polską
8 Linki zewnętrzne

edytuj Historia

Na początku XX w. Urugwaj był jednym z bogatszych krajów Ameryki Południowej, nie trapionym przez wewnętrzne wstrząsy i rewolucje. Wówczas właśnie urugwajska młodzież od ósmego roku życia ujęta była w karby powszechnych ćwiczeń fizycznych. Z niej wyrosło pokolenie piłkarzy "Urusów", którzy na pierwszym mundialu pokonali w finale 4:2 Argentynę. Dwadzieścia lat później podopieczni Juana Lópeza, wśród których znajdowali się Juan Alberto Schiaffino, Óscar Míguez, Alcides Ghiggia, czy Roque Gastón Máspoli, w finałowym meczu ograli 2:1 Brazylijczyków. Ostatni sukces na mundialu Urugwajczycy odnieśli w 1970 roku, kiedy po porażkach w półfinale z Brazylią i w spotkaniu o trzecie miejsce z RFN, zajęli ostatecznie czwartą lokatę.W 2010 roku ponownie Urusi pokazali że są potęgą futbolu.W grupie zremisowali z poprzednimi wicemistrzami 0:0,w drugim meczu przejechali się po gospodarzach wygrywając 3:0.W ostatnim meczu grupowym reprezentacja Urusów wygrała spokojnie z Meksykiem 1:0.Urusi wyszli z 1 miejsca bez straty bramki.Następnym rywalem Urugwaju w 1/8 finału okazała się drużyna Korei Południowej z którymi Urugwaj wygrał 2:1.W ćwierćfinale na Urugwaj czekała reprezentacja Ghany i najbardziej dramatyczny mecz mistrzostw.Po remisie 1:1 do regulaminowego czasu gry sędzia musiał doliczyć kolejne 30 minut.W 120 minucie natomiast Ghana miała świetną okazję na gola jednak Luis Suarez...wybił piłkę ręką z bramki.Otrzymał on czerwoną kartkę a reprezentacja Ghany miała do wykorzystania rzut karny jednakże nie udał on się i w serii rzutów karnych Urugwaj wygrał 4:2 i jako jedyna drużyna z Ameryki doszła do półfinału.W półfinale musieli zmierzyć się z reprezentacją Holandii(późniejszymi wicemistrzami) i przegrali 3:2.W meczu na otarcie łez Urugwaj zmierzył się z Niemcami którzy wygrali z Urugwajem tak samo jak Holandia czyli 3:2.Urugwaj zagrał na tym mundialu najlepiej od 40 lat i zajął 4 miejsce a Diego Forlan-najlepszy gracz Urugwaju otrzymał złotą piłkę dla najlepszego piłkarza turnieju

Później reprezentacja albo w ogóle nie kwalifikowała się do mistrzostw albo przegrywała w pierwszej lub drugiej rundzie. Mimo że miała w swoich szeregach uznanych zawodników – Horacia Troche, Néstora Gonçalvesa, Luisa Ubiñasa, Ladislao Mazurkiewicza, czy w latach 80. Enzo Francescoliego, Nelsona Gutiérreza, Victora Diogo – to osiągnięciami nie potrafiła dorównać zespołom z 1930 i 1950 roku. Kryzys pogłębił się w latach 90., kiedy Urugwajczyków zabrakło na dwu turniejach o Puchar Świata.

Ostatnim ich osiągnięciem jest mistrzostwo Ameryki Południowej zdobyte na własnym terenie w 1995 roku.

Od początku 2006 roku selekcjonerem jest Oscar Tabárez, który pełnił już tę funkcję w latach 1988-1990; podczas pierwsze kadencji wprowadził Urugwajczyków do mundialu 1990. Większość zawodników z obecnej kadry występuje na co dzień w Europie lub Argentynie. Najbardziej znanymi reprezentantami są napastnicy Alvaro Recoba (Inter Mediolan), Diego Forlán (Atlético Madryt) i Luis Alberto Suárez (Ajax Amsterdam) oraz bramkarz, mający za sobą grę w Juventusie Turyn, Fabián Héctor Carini. W 2005 roku karierę zakończył długoletni kapitan drużyny narodowej Paolo Montero.

Copa America 2007, Charrúas przed meczem z Wenezuelą

Największymi sukcesami urugwajskiej piłki nożnej, oprócz dwóch tytułów mistrza świata, są czternastokrotne zwycięstwa w rozgrywkach o Copa América i dwukrotne w igrzyskach olimpijskich (w 1924 i 1928 roku).

edytuj Lata 1900-1945

edytuj Chrzest bojowy

16 maja 1901 w Montevideo, Charrúas stoczyli swój premierowy oficjalny pojedynek międzypaństwowy z późniejszym odwiecznym rywalem zza miedzy – Argentyną, ulegając stosunkiem bramek 2:3.

edytuj Copa América 1916

Pierwsze mistrzostwa Ameryki Południowej Copa América 1916 przyniosły zarazem pierwszy międzynarodowy tryumf "Urusów". W argentyńskim turnieju grały 4 drużyny systemem każdy, z każdym, a o zwycięstwie decydowała końcowa tabela. Ekipa dowodzona przez trenera Alfredo Foglino rozpoczęła mistrzostwa od efektownego zwycięstwa 4:0(1:0) z Chile, po golach dwóch piłkarzy urugwajskiego klubu Peñarol Montevideo: José Piendibene (44' i 75') oraz Isabelino Gradína (55' i 70'). Drugim grupowym rywalem Urugwaju była Brazylia, która lepiej rozpoczęła i już w 8 minucie wynik meczu otworzył Arthur Friedenreich (Payssandu São Paulo). Jednak w 16 minucie spotkania brazylijski obrońca Orlando (Paulistano São Paulo) z powodu kontuzji musiał opuścić boisko co było równoznaczne z tym, że piłkarze z Kraju Kawy resztę pojedynku stoczyli w dziesiątkę. Nie mniej jednak wyrównująca bramka padła dopiero w 58', a jej zdobywcą okazał się być późniejszy król strzelców Gradín. Wynik meczu w 77' ustalił José Tognola (Reformers), dzięki czemu Urugwaj zwyciężył 2:1. W granym na "raty" oraz na dwóch różnych stadionach ostatnim, a zarazem decydującym meczu turnieju Charrúas bezbramkowo z remisowali z gospodarzami, co z uwagi na wcześniejszą przewagę punktową przesądziło o tytule dla Urugwaju.

Poz	Reprezentacja	Mecze	Zw	Rem	Por	Pkt	BrZd	BrStr
1	URUGWAJ	3	2	1	0	5	6	1
2	ARGENTYNA	3	1	2	0	4	7	2
3	BRAZYLIA	3	0	2	1	2	3	4
4	CHILE	3	0	1	2	1	2	11

edytuj Copa América 1917

Zwycięska drużyna Urugwaju na Copa America 1917

Mistrzostwa z 1917 przeszły do historii jako niemal identyczna kopia tych rozegranych rok wcześniej, bowiem uczestnikami turnieju rozgrywanego wg tych samych co poprzednio zasad były te same zespoły. Zmieniło się tylko miejsce rozgrywek, ponieważ tym razem gospodarzem imprezy byli Urugwajczycy. Drużyna trenera Ramóna Platero podobnie jak przed rokiem w pierwszym spotkaniu zmierzyła się z Chile, wygrywając identycznym stosunkiem bramek 4:0(2:0). Teraz jednak gole zdobywali dwaj zawodnicy legendarnego Nacional Montevideo: Carlos Scarone (20' i 62') oraz Angel Romano (44' i 75'). Równie gładko, bo 4:0(2:0) Charrúas ograli tym razem Brazylijczyków, którzy podobnie jak przed rokiem mecz kończyli w dziesiątkę, gdyż w 24 minucie urazu nabawił się Paula Ramos (América Rio de Janeiro). Natomiast bramki były dziełem nikogo innego, tylko Carlosa Scarone (8' i 86') oraz króla strzelców Angela Romano (17' i 77'). W trzecim, ostatnim i decydującym pojedynku Urugwaj, jako gospodarz turnieju wykorzystał okazję i po golu Héctora Scarone z 62 minuty pokonał Albicelestes 1:0(0:0), broniąc tym samym tytułu sprzed roku bez straty bramki.

Poz	Reprezentacja	Mecze	Zw	Por	Pkt	BrZd	BrStr
1	URUGWAJ	3	3	0	6	9	0
2	ARGENTYNA	3	2	1	4	5	3
3	BRAZYLIA	3	1	2	2	7	8
4	CHILE	3	0	3	0	0	10

edytuj Copa América 1920

Po zajęciu drugiego miejsca w CA 1919 rozgrywanego w Brazylii, tym razem górą znów byli Urugwajczycy. Na chilijskim turnieju pierwszym rywalem Charrúas byli sąsiedzi z Kraju Srebra. W zakończonym remisem 1:1(1:0) spotkaniu wynik otworzył w 10 min. urugwajski napastnik José Piendibene, a w 61' bramkarz "Urusów" Juan Legnazzi obronił rzut karny. Wyrównanie padło w 75' za sprawą Raúla Echeverríi (Estudiantes La Plata). Mecz z Brazylią był popisem Urugwajczyków, którzy urządzili sobie festiwal strzelecki, a wynik 6:0(3:0) nie pozostawiał złudzeń, kto w tamtym czasie był najlepszym zespołem Ameryki, co nie mniej prawdopodobne również świata. Bramki zdobywali: Angel Romano (23' i 60'), z karnego w 26' Antonio Urdinarán, obaj z Nacional oraz zawodnicy Peñarol – José Pérez (29' i 65') i Antonio Cámpolo w 48'. W ostatnim meczu z gospodarzami, Charrúas postawili kropkę nad "i", wygrywając 2:1(1:0) po golach najskuteczniejszych w turnieju: Romano (37') i Péreza (65'), dla Chile trafił w (60') Aurelio Domínguez.

Poz	Reprezentacja	Mecze	Zw	Rem	Por	Pkt	BrZd	BrStr
1	URUGWAJ	3	2	1	0	5	9	2
2	ARGENTYNA	3	1	2	0	4	4	2
3	BRAZYLIA	3	1	0	2	2	1	8
4	CHILE	3	0	1	2	1	2	4

edytuj Copa América 1923

Po raz drugi gospodarzem turnieju został Urugwaj i w pierwszym pojedynku pokonał Paragwaj 2:0(1:0). Bramki zdobyli Héctor Scarone (11') i zawodnik Charley Pedro Petrone w 88'. Urugwajczykom nie po raz pierwszy zresztą, nie sprostała również ekipa Canarinhos ulegając 2:1(0:0). Na listę strzelców wpisali się: po raz drugi na turnieju Petrone (56'); wyrównanie Brazylijczykom dał w 59' Nilo Braga, a wynik meczu ustalił w 75' José Pedro Cea, przyszła legenda futbolu. Los Guarani oraz Canarinhos podzielili również Argentyńczycy. Charrúas po trafieniach najskuteczniejszego obok Argentyńczyka Aguirre – Petrone (28') i Pascuala Sommy (88') zwyciężyli 2:0(1:0), zdobywając tym samym czwarty tytuł mistrzowski.

Poz	Reprezentacja	Mecze	Zw	Por	Pkt	BrZd	BrStr
1	URUGWAJ	3	3	0	6	6	1
2	ARGENTYNA	3	2	1	4	6	6
3	PARAGWAJ	3	1	2	2	4	6
4	BRAZYLIA	3	0	3	0	2	5

edytuj Letnie Igrzyska Olimpijskie 1924

Rozgrywany systemem pucharowym turniej w Paryżu był pierwszym dla "Urusów" międzykontynentalnym sprawdzianem, w czasie którego mogli o stawkę rywalizować z zespołami europejskimi. W pierwszej rundzie 26 maja Latynos wygrali zdecydowanie 7:0(3:0) z drużyną Jugosławii zaczynając turniej z "dużego c". Trzy dni później w drugiej rundzie na drodze Charrúas stanęli Amerykanie ulegając z kretesem 3:0(3:0). Z kolei w rozegranym 1 czerwca ćwierćfinale przed własną publicznością polegli 1:5(1:2) Francuzi. Kroczący od zwycięstwa do zwycięstwa Urugwajczycy dopiero 2 czerwca w półfinale spotkali godnego siebie rywala, wygrywając nieznacznie z Holandią 2:1(1:0). Finał z 9 czerwca okazał się być formalnością, w którym Urugwaj pokonał Szwajcarię 3:0(1:0).

Złoto	Srebro	Brąz
Urugwaj	Szwajcaria	Szwecja

edytuj Copa América 1924

Problemy Paragwaju sprawiły, że po raz drugi z rzędu, a trzeci w ogóle turniej zorganizował Urugwaj. Dopełnieniem szczęścia było również drugie z rzędu, a piąte w historii zwycięstwo w południowoamerykańskich mistrzostwach. Hat-rick Petrone (40', 53', 88'), gole Pedro Zingone (73') i Romano (78') pogrążyły Chile 5:0(1:0). W kolejnym meczu wynik dla Paragwaju otworzył Gerardo Rivas. Bramkę wyrównującą w 28' strzelił król strzelców Petrone, podwyższył w 66' Cea, a ustalił w 83' Romano. Urugwajczycy, świeżo upieczeni mistrzowie olimpijscy z Paryża w ostatnim spotkaniu bezbramkowo zremisowali z Albicelestes.

Poz	Reprezentacja	Mecze	Zw	Rem	Por	Pkt	BrZd	BrStr
1	URUGWAJ	3	2	1	0	5	8	1
2	ARGENTYNA	3	1	2	0	4	2	0
3	PARAGWAJ	3	1	1	1	3	4	4
4	CHILE	3	0	0	3	0	1	10

edytuj Copa América 1926

W odbywającym się po raz drugi na terytorium Chile turnieju, udział wzięło pięć ekip, jednak zabrakło wśród nich Brazylii. Urugwajczykom, których z kolei nie było na CA 1925 w pierwszym pojedynku przyszło zmierzyć się z gospodarzami, w meczu sędziowanym przez .... Chilijczyka, tego samego zresztą, który prowadził spotkanie obu drużyn na CA 1920 w Chile. Mimo to zespół trenera Ernesto Fígoliego pozbawił La Roja wszelkich złudzeń pewnie zwyciężając 3:1(2:0). Autorami bramek dla Urugwaju byli: w 22' René Borjas (Wanderers Montevideo) oraz gwiazdy z Nacional, Héctor Castro (32') i Héctor Scarone (55'). W 65' honorowego gola dla Chile zdobył z karnego Guillermo Subiabre (Santiago Wanderers Valparaíso). Kolejnym rywalem byli Albicelestes, którzy nie potrafili znaleźć sposobu na konsekwentnych Charrúas, a w szczególności strzelców bramek Borjasa (22') i Castro (73'). Podopieczni Ernesto Fígoli odnieśli najwyższe zwycięstwo z drużyną Boliwii, których pokonali 6:0(4:0), po bramkach zdobytych przez Héctora Scarone (9', 12', 28', 39', 81'). W 67' trafił jeszcze jego klubowy kolega Angel Romano. W kolejnym meczu ponownie zwyciężyli, tym razem drużynę Paragwaju. Najlepszym zawodnikiem w tym meczu był Héctor Castro, który zdobył cztery gole (16', 23', 32',72'), a dwie kolejne bramki padły w 47' z karnego i 82' dzięki strzałowi Zoilo Saldombide (Wanderers). Guarani odpowiedzieli jedynie w 58', kiedy to 11-ę na bramkę zamienił Manuel Fleitas Solich. Zwycięstwo 6:1(3:0) przypieczętowało szósty tytuł mistrzowski dla Urugwaju, który po raz drugi zdobyli w Chile.

Poz	Reprezentacja	Mecze	Zw	Rem	Por	Pkt	BrZd	BrStr
1	URUGWAJ	4	4	0	0	8	17	2
2	ARGENTYNA	4	2	1	1	5	14	3
3	CHILE	4	2	1	1	5	14	6
4	PARAGWAJ	4	1	0	3	4	8	20
5	BOLIWIA	4	0	0	4	0	2	24

edytuj Letnie Igrzyska Olimpijskie 1928

Efektowne zwycięstwo na olimpiadzie w 1924 stawiało Urugwaj w roli faworyta, z którym na nieszczęście gospodarzy los skojarzył ich w pierwszej rundzie. W rozegranym 30 maja spotkaniu Holendrzy nie potrafili zrewanżować się wciąż aktualnym mistrzom olimpijskim za przegrany półfinał w Paryżu, ulegając im 2:0(1:0). Nie było również niespodzianki 3 czerwca w ćwiećfinałowym pojedynku "Urusów" z Niemcami, których gładko pokanali 4:1 (2:0). Cztery dni później na drodze do finału Urugwajczykom stanęli Włosi, którzy choć byli bliżej celu to nie mniej jednak, także Azzurri nie zdołali przeciwstawić się sile pobratymców z Ameryki Południowej, przegrywając nieznacznie 2:3(1:3). Wielki finał igrzysk okazał się być wewnętrzną rozgrywką Latynosów, w którym Charrúas zmierzyli się z sąsiadami zza rzeki Urugwaj. Mecz z 10 czerwca był zaciętym pojedynkiem, w którym nie padło rozstrzygnięcie i po dogrywce padł remis 1:1. Ponieważ ówcześnie nie rozgrywano jeszcze konkursu rzutów karnych, spotkanie zostało powtórzone trzy dni później, a nowym starym mistrzem olimpijskim został Urugwaj po zwycięstwie 2:1(1:1).

Złoto	Srebro	Brąz
Urugwaj	Argentyna	Włochy

edytuj Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2010

W 2010 roku Reprezentacja Urugwaju ponownie pokazała, że jest potęgą futbolu na arenie międzynarodowej. W swoje grupie zremisowali z poprzednimi wicemistrzami, drużyną Francji 0:0, w drugim meczu odnieśli zdecydowane zwycięstwo nad gospodarzami turnieju, wygrywając 3:0. W ostatnim meczu grupowym reprezentacja "Urusów" wygrała spokojnie z Meksykiem 1:0. Urugwajczycy wyszli z 1 miejsca bez straty bramki. Następnym rywalem drużyny Urugwaju w 1/8 finału okazała się drużyna Korei Południowej z którymi Urugwaj wygrał 2:1. W ćwierćfinale na Urugwaj czekała reprezentacja Ghany i najbardziej dramatyczny mecz mistrzostw. Po remisie 1:1 do regulaminowego czasu gry sędzia musiał doliczyć kolejne 30 minut dogrywki. W 120 minucie natomiast Ghana miała świetną okazję na gola jednak Luis Suarez...wybił piłkę ręką z bramki. Otrzymał on za to czerwoną kartkę, a reprezentacja Ghany miała do wykorzystania rzut karny. Wymarzona szansa dla przeciwników Urugwaju nie została wykorzystana i w serii rzutów karnych, następujących po dogrywce, Urugwaj wygrał 4:2. W ten sposób zawodnicy awansowali półfinału - jako jedyna drużyna z Ameryki Południowej. W półfinale musieli zmierzyć się z reprezentacją Holandii (późniejszymi wicemistrzami) i przegrali 3:2. W meczu o trzecie miejsce Urugwaj przegrał z drużyną Niemiec, po meczu zakończonym wynikiem 3:2 czyli identycznym jak w półfinale. Urugwaj zagrał na tym mundialu najlepiej od 40 lat i zajął 4 miejsce, a Diego Forlan który był najlepszym piłkarzem zawodnikiem drużyny Urugwaju, otrzymał złotą piłkę dla najlepszego piłkarza całego turnieju.

edytuj Udział w mistrzostwach świata

Estadio Centenario

1930 – Mistrzostwo
1934 – Nie brała udziału
1938 – Nie brała udziału
1950 – Mistrzostwo
1954 – IV miejsce
1958 – Nie zakwalifikowała się
1962 – Runda grupowa
1966 – Ćwierćfinał
1970 – IV miejsce
1974 – Runda grupowa
1978 – Nie zakwalifikowała się
1982 – Nie zakwalifikowała się
1986 – 1/8 finału
1990 – 1/8 finału
1994 – Nie zakwalifikowała się
1998 – Nie zakwalifikowała się
2002 – Runda grupowa
2006 – Nie zakwalifikowała się
2010 – IV miejsce

edytuj Udział w Copa América

1916 – Mistrzostwo
1917 – Mistrzostwo
1919 – II miejsce
1920 – Mistrzostwo
1921 – III miejsce
1922 – III miejsce
1923 – Mistrzostwo
1924 – Mistrzostwo
1925 – Wycofała się z turnieju
1926 – Mistrzostwo
1927 – II miejsce
1929 – III miejsce
1935 – Mistrzostwo
1937 – III miejsce
1939 – II miejsce
1941 – II miejsce
1942 – Mistrzostwo
1945 – IV miejsce
1946 – IV miejsce
1947 – III miejsce
1949 – VI miejsce

1953 – III miejsce
1955 – IV miejsce
1956 – Mistrzostwo
1957 – III miejsce
1959 – VI miejsce
1959 – Mistrzostwo
1963 – Wycofała się z turnieju
1967 – Mistrzostwo
1975 – III-IV miejsce
1979 – Runda grupowa
1983 – Mistrzostwo
1987 – Mistrzostwo
1989 – II miejsce
1991 – Runda grupowa
1993 – Ćwierćfinał
1995 – Mistrzostwo
1997 – Runda grupowa
1999 – II miejsce
2001 – IV miejsce
2004 – III miejsce
2007 – IV miejsce

edytuj Rekordziści

Stan na 10 lipca 2010.

Najwięcej występów w kadrze

#	Nazwisko	Lata gry w kadrze	Mecze
1	Rodolfo Rodríguez	1976-86	78
2	Fabián Héctor Carini*	1999-	74
3	Enzo Francescoli	1982-97	73
4	Alvaro Recoba	1995-07	69
=	Angel Romano	1911-27	69
=	Diego Forlán*	2002-	69
7	Pablo García*	1997-	66
8	Carlos Aguilera	1982-97	64
9	Paolo Montero	1991-05	61
=	Sebastián Abreu*	1996-	61

Najwięcej goli w kadrze

#	Nazwisko	Lata gry w kadrze	Mecze (Gole)
1	Héctor Scarone	1917-30	51 (31)
2	Diego Forlán*	2002-	69 (29)
3	Sebastián Abreu*	1996-	61 (29)
4	Angel Romano	1911-27	68 (28)
5	Óscar Míguez	1950-58	39 (27)
6	Pedro Petrone	1923-30	28 (24)
7	Carlos Aguilera	1982-97	64 (22)
=	Fernando Morena	1971-83	53 (22)
9	José Piendibene	1909-22	40 (20)
10	Severino Varela	1935-42	24 (19)